Aktualności

Wystawa stanowi kontynuację i rozwinięcie projektu „RE:Konstrukcja. Nowe życie dawnych zawodów”, realizowanego w MSK: Polesie Ośrodek Sztuki w Łodzi i dofinansowanego ze środków budżetu państwa, przyznanych przez Ministra Edukacji w ramach programu „Nasze tradycje”. Celem projektu było twórcze ocalenie oraz reinterpretacja tradycyjnych rzemiosł w odpowiedzi na współczesne potrzeby kultury, edukacji i rynku pracy. Ekspozycja obejmuje prace powstałe w ramach jednego z modułów – warsztatów poświęconych wiklinarstwu – realizowanych z młodzieżą licealną w Łodzi.

Obiekty powstały w wyniku procesu edukacyjno-twórczego, w ramach którego uczestnicy poznawali podstawy tradycyjnych technik pracy z wikliną pod okiem mistrzyni rzemiosła Teresy Maciejak, prowadzącej Zagrodę Edukacyjną „Plantacja Wikliny” w Konarzewie. Teresa Maciejak od lat popularyzuje wiklinarstwo poprzez warsztaty, plenery i pokazy edukacyjne, przekazując zarówno praktyczne umiejętności rzemieślnicze, jak i wiedzę o możliwościach twórczego wykorzystania wikliny w formie artystycznej. Uczestnicy rozwijali następnie zdobytą wiedzę w kierunku autorskich realizacji artystycznych.

Proces twórczy był wspierany przez dr Izabelę Walczak – artystkę wizualną, doktorkę sztuki oraz pedagożkę, prowadzącą Pracownię Obiektu do Wnętrza, Dywanu i Gobelinu na Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi. Jej doświadczenie w pracy z materią, formą przestrzenną i tradycyjnymi technikami włókna pozwoliło uczestnikom poszerzyć perspektywę rzemieślniczą o kontekst współczesnego designu i sztuki użytkowej.

Ekspozycja ukazuje drogę od nauki klasycznych technik rękodzielniczych do ich kreatywnej reinterpretacji. Wiklina – materiał naturalny, elastyczny i silnie zakorzeniony w lokalnym dziedzictwie – staje się medium eksperymentu, refleksji nad formą, funkcją i estetyką, a także punktem wyjścia do dialogu pomiędzy tradycją a współczesnością.

Wystawa podkreśla znaczenie kompetencji manualnych i rzemieślniczych w edukacji artystycznej młodego pokolenia oraz pokazuje potencjał dawnych zawodów jako źródła inspiracji dla nowoczesnych praktyk twórczych. Obiekty są świadectwem spotkania mistrzowskiej wiedzy rzemieślniczej z wrażliwością i świeżym spojrzeniem młodych twórców, potwierdzając, że tradycyjne rzemiosło – rozwijane w nowym kontekście – pozostaje żywym i aktualnym językiem artystycznym.